جاده

فرانتس ژوزف شوبرت (Franz Peter Schubert) سال 1878 در اتریش عصر رمانتیک متولد شد. دوازدهمین فرزند میان چهارده فرزند بود. پیانو را از پدر و آلتو را از برادر بزرگ تر آموخت. نخستین سمفونی خود را در 17 سالگی نوشت. در 31 سالگی بر اثر تب تیفوئید درگذشت. حدود 600 ترانه خلق کرد که به آن ها در آلمانی  لید (lieder ) می گویند. معروف ترین لیدهای شوبرت, آواز قو, آسیابان زیبا و کوئینتت ماهی قزل آلا است. من عاشق ماهی قزل آلا و آواز قو هستم. او عاشق آواز بود و به اشعار گوته بسیار علافه داشت. او را آهنگساز شاعر نامیدند. آواز «آوه ماریای» شوبرت بسیار دلنشین و معروف است. اشعار آوازی مورد توجه او درباره عشق, محبت, طبیعت و زندگی بود.
سرناد اثر شوبرت، قطعۀ چهارم مجموعۀ آواز قو است. متن شعر این آواز توسط شاعر آلمانی لودویگ رلستاب (Ludwig Rellstab) سروده شد. اصل قطعه برای پیانو و آواز نوشته شده ولی گاهی تنظیم‌های مختلفی برای سازهای دیگر هم انجام شده که معروف‌ترین آن کار فرانتس لیست است که برای پیانوی تنها بدون آواز بود. اگر سریال ارتش سرّی را به خاطر داشته باشید در تیتراژ ابتدایی سریال ریل راه آهنی نشان داده می شد و همراه آن موسیقی زیبای مجارستانی بود؛ آن اثر از کارهای فرانتس لیست به نام «راپسودی های مجار» بود.
مطمئن هستم مثل من از شنیدن این اثر لذت خواهید برد. هر چند احتمالا تا به حال بار‌ها و بار‌ها شنیده‌اید. من عاشق اجرای این اثر با پیانو و صدای محزون ویلون هستم. وقتی به آدم می‌گویند از زندگی لذت ببر، اولین گزینه‌ای که به ذهن می‌آید موسیقی است. به این فکر نمی‌کنی این اثر, کارِ انسان دیگری است، چیزهایی درونت خلق می‌کند که گویی چیز مشترکی میان تو و خالق اثر هست. انگار از ابتدا آنجا بوده و به کسی تعلق نداشته. موسیقی مالکیت بردار نیست. به نظرم حق کپی رایت در مورد موسیقی از اساس قانون مزخرفی است. نباید موسیقی را در حد کالا تنزل داد.
وقتی به نوع نگاه و درک این مرد از زندگی فکر می‌کنم و‌‌ همان زمان نگاهی می‌اندازم به موضوعاتی که در جامعه‌ام و محیط زندگی‌ام درگیر آن‌ها هستم، احساس حقارت می‌کنم. همیشه فکر می‌کنم هنرمندان انسان‌های بخشنده‌ای هستند. انسان‌های بزرگواری که با سخاوت تمام آنچه از زندگی درک و دریافت می‌کنند در اختیار دیگران می‌گذارند. از تمام آن پروسه ها و تلاش‌ها، آنچه نصیب ما می‌شود لذت اثر است. اما کسی مثل من به فرض 40 سال هم زندگی کند, نهایت به چه درکی خواهد رسید! بگذریم.
این متن آواز است.

آوازهای من تو را نرم‌نرمک
در شب‌ هنگام می‌خوانند
آن پایین در بیشهٔ خاموش
نازنینا! نزدیک من آ