مدتها است به صدایی گوش میدهم که صاحبش را نمیشود نادیده گرفت. در اجرای اپرا اعجوبهایست. نامش هم برازنده صدایش است؛ ویتالی ولادوسوویچ گراچوف. اما ویتاس صدایش میکنند. ویتاس متولد ۱۹۸۱ در لتونی است. توانایی او فوقالعاده است و محدوده آوازی صدایش ۵ اکتاو است برای همین صدای تیزش مشهور شده و به او لقب پرنس صدا دلفینی را دادهاند. البته فرشته هم صدایش میکنند. اگر تصویرش را نبینید و فقط صدایش را در اجرای اپرا بشنوید سخت باور میکنید او زن نیست و صدا متعلق به یک مرد است.
سبک موسیقی ویستا تلفیقی از رقص و کلاسیک و جاز و محلی و پاپ و ... است. ظاهر برازنده و کاملا روسی دارد. بعضی از ترانههایش برگرفته از اشعار مولانا و خیام است. او جوانترین خواننده اپراست که در تالار قصر کرملین هنرنمایی کرده است.
اجراهایش فوقالعاده است. بعد از شنیدن این قطعه اپرایی متوجه خواهید شد که نام شاهزاده کاملا مناسب اوست. حتی گام برداشتن و بازیهایش روی سن حکایت از اصالت و تبار روسیاش دارد. همان گامهای آشنای کشیده و محکم و قامت افراشته و بلند آشنا. هر چه هست با این صدا و حرکات سنجیده و ظاهر جذابش رسم دلبری را خوب میداند و از استعدادهایش نهایت بهره را میبرد. حتی لذتی که خودش از هنرش میبرد را میشود در چهرهاش دید و برای یک هنرمند چه تشویقی بهتر از به هیجان آمدن مخاطبان و طرفدارانش است!
نتوانستم هیجانم را از شنیدن اجراهایش پنهان کنم و بهتر دیدم این لذت را با دوستانم تقسیم کنم.
My house has been built
but I am alone here
The door banged behind my back
An autumn wind is knocking on the window
crying over me all over again
thunderstorm at night and fog in the morning
the sun has turned completely cold
old pains are following one another
let them all get together
خانه ام آباد شد
اما در آن تنهایم
در، پشت سرم بسته شد
باد پاییزی بر پنجره ناخن میزند
و به حال من میگرید
شبها توفانی و سحرگاهان مهآلود
آفتاب سرد شده است
و همه غمهای کهن همه دنبال هم جمع میشود
بگذار همه با هم به سرم بریزند
باد در کوچه میچرخد
OPERA#2
و اجرای دیگر همان اثر opera 2
صدای او جادویی است جادویی به قدرت فلوت سحرآمیز. انگار با صدایش بازیات میدهد. بیهوده است توصیف این صدای دیوانه که مثل باد است ادم را در خیالش چون با با خود میبرد. ویتاس کاملا قدرتمند است و روی آوزاهایش کنترل دارد و حتی شیطنتهایش او را گول نمیزنند. نگاه زیرکش مرا یاد شرلوک هولمز میاندازد. کمی هم البته شبیه کیانو ریوز است. آنچه آشکار است روسها به زیرکی مشهورند.
در این اجرا آدم را کاملا مسحور خودش میکند. شبیه اجراهای کلیسایی است اما شتاب بیشتری دارد و مکث کمتری. اجراهای مذهبی کشیدگی صدای بیشتری دارد.
بسیار دلنشین است.
crazy amazing voice
اجرای بینظیر آوه ماریا از ویتاس.
ترانه زیبای ستاره
بارها از خودم پرسیدهام
چرا متولد شدم و رشد کردم
چرا ابرها شناورند و باران میبارد
در این دنیا توقع چیزی برای خودم ندارم
دوست داشتم تا ابرها پرواز کنم اما بال ندارم
هدف نزدیک است اما رسیدن به آن ستاره دشوار است
نمیدانم آیا قدرت کافی برای آن دارم
کمی بیشتر صبر خواهم کرد
و بعد آماده سفر خواهم شد
آه ای ستاره ی من نسوز، صبر کن
به سمت رویاها و امید
چند جاده را باید زیر پا بگذارم؟
چند بلندی را باید بگذرانم تا خود را بیابم؟
چقدر باید از پرتگاهها سقوط کنم؟
چند بار باید از صفر بیاغازم؟
آیا معنی دارد؟
در این لینک هم میشود ترانه معروف ستاره را دانلود کرد.
پ.ن: واقعا ملتی شگفتانگیزتر از روسها وجود دارد؟!
جاده ها تمام نمی شوند