جاده

یکی از دلایلی که موجب اشتباهات بسیار در املای صحیح کلمات می‌شود، شیوۀ انتخاب صحیح انواع حرف (ز، ذ، ظ، ض) است. مخصوصا دو حرف «ز» و «ذ» که پرکاربرد هم هستند. توضیحی کوتاه شاید کمک کننده باشد.

 «ذ» زمانی به کار می‌رود که معنای پایه گذاری، تدوین و گذاشتن؛ داشته باشد. مانند: قانونگذار، اثرگذار، بیمه گذار، منت گذاری، بدعت گذار و...
 «ز» وقتی به کار می‌رود که معنای اجرا کردن، نوشتن و بردن؛ داشته باشد. مانند: سپاسگزار، شکرگزار، تاریخ گزار، خوابگزار، خدمتگزار و...

گذاشتن، در معنای حقیقی کلمه، «قرار دادن به طور عینی و مشهود» است، مثلا: لیوان را روی میز می‌گذارم. اما گذاشتن مجازا به معنای «قرارداد کردن، وضع کردن، تاسیس کردن» است.
گزاردن به معنای به جا آوردن و ادا کردن یا به معنای اجرا کردن و انجام دادن، است. مثلا نمازگزاردن به معنای ادا کردن نماز است.

برای تشخیص دادن نوع املای تصیح کلمات نیاز به ملاکی است. ملاک املا و فاصله گذاری تمام واژه‌ها، بنابر شیوه‌ای واحد: کتاب «فرهنگ املای خط فارسی» است. کتاب غلط ننویسیم هم کمک کننده خواهد بود.