اکثر ما عادت داریم که افکار و احساس‌های خود را سانسور کنیم؛ می‌ترسیم از این‌که حرف و حرکت ما بی‌جا باشد، یا این‌که غالبا می‌ترسیم مبادا با به زبان آوردن احساسات و نظرات خود، آن‌ها را بزرگ یا تثبیت کنیم. این قبیل ترس‌ها بی‌اساس نیست، اما درون خود به مراتب بیشتر از آن‌که دست به رفتاری بزنیم یا چیزی را به زبان آوریم، نگران پی‌آمد آن هستیم.

از نظر احساسی و ادراکی تفاوت فاحشی بین اندیشیدن به چیزی و به زبان آوردن آن وجود دارد. حضور در گروه جای ایده‌آلی است برای پی بردن به این‌که اگر احساس‌های خود را بیان کنیم چه اتفاقی خواهد افتاد؛ این تجربه‌ای بسار مثبت و قوی است. هر احساسی داریم آماده ابراز آن باشیم. فرو خوردن احساس‌ها خود، قطعا یکی از راه‌های سد کردن جریان پیشرفت است. 

اگر در صدد تغیراتی در زندگی خود هستید، به خاطر داشته باشید که معمولا این قبیل تغییرات فورا یا بدون هیچ‌گونه اشتباهی صورت نیم‌گیرد. اگر احساس عقب‌گرد داشتید از خودتان شدیدا انتقاد نکنید. وقتی با شرایط سرشار از استرس مواجه می‌شوید احتمال میل کردن به شیوه‌های نامأنوس رفتاری وجود دارد.


پ.ن: قسمت‌هایی از کتابی درسی.